Σπινόζα – Η Ηθική

Η “Ηθική” (αν και η πιο σωστή μετάφραση θα μπορούσε να αποδοθεί ως «οι Συνήθειες») του Σπινόζα αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα του φιλοσόφου. Αν και πάρα πολλές ερμηνείες έχουν δοθεί αναφορικά με το έργο του, μια πραγματικά ριζοσπαστική ερμηνεία στο συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα μπορούσε παρά να εστιάσει στο αξίωμα ότι η αντίληψη των αισθήσεων, αν και πρακτική και χρήσιμη για τη ρητορική, είναι ανεπαρκής για την ανακάλυψη της καθολικής αλήθειας. Το πιο ενδιαφέρον σημείο, ωστόσο, είναι η έννοιά του τού “conatus” (προσπάθεια) όπου και τονίζει πώς η φυσική τάση του ανθρώπου προσπαθεί να διατηρήσει μια ουσιαστική ύπαρξη και μια επιβεβαίωση, πώς η αρετή / δύναμη του ανθρώπου ορίζεται από την επιτυχία αυτής της διατήρησης. Επίσης, οι κοινές αξίες, για τον Σπινόζα, αποδίδονται στα κοινά γνωρίσματα όλων των ανθρώπων που αποφασίζουν να ζήσουν και να σκεφτούν συλλογικά μέσα σε μια κοινότητα

Στο τελευταίο μέρος της “Ηθικής” εξηγεί πως η ιδέα του περί τριών ειδών γνώσης – γνώμης, λόγου, διαίσθησης – και η άποψή του ότι η διαισθητική γνώση παρέχει τη μέγιστη ικανοποίηση του νου, οδηγεί στην πρότασή του ότι όσο περισσότερο έχουμε επίγνωση του εαυτού μας και της Φύσης/Σύμπαντος, τόσο περισσότερο είμαστε τέλειοι και ευλογημένοι είμαστε (στην πραγματικότητα) και ότι μόνο η διαισθητική γνώση είναι αιώνια.