Αντιδημοκρατία

 

Thousands of people strip naked for photoshoot in Hull for Spencer Tunick art installation

Από την βυζαντινή γραμματεία απουσιάζει εντελώς ο όρος κοινωνία. Οι βυζαντινοί δυσκολεύτηκαν να περιγράψουνε με αφηρημένους όρους τους πολίτες βάση της οικονομικής τους κατάστασης και τους διέκριναν κυρίως με βάση την πολιτική τους ισχύ. Έτσι ο Ιωάννης Καντακουζηνός τους διέκρινε στους: Δυνατούς, όσους νέμονταν όλα τα αξιώματα των πόλεων, τους Αδύναμους όσους στερούνταν το πολιτικό αγαθό και τους Μεσαίους, εκείνους που ζούσαν κάτω από την εύνοια των δυνατών.

Μπροστά στο πρωτόγνωρο φαινόμενο της αστικοποίησης του 14ου αιώνα οι βυζαντινοί αντιμετώπισαν αρχικά με αμηχανία την πληθυσμιακή έκρηξη που κατέκλυζε τις τειχισμένες πόλεις του Βυζαντίου. Αγνοώντας ακόμα την επιστήμη της κοινωνιολογίας, για να ομογενοποιούν μεταξύ τους ανόμοια μεγέθη, ανέπτυξαν με εξαιρετική ευρυμάθεια ένα πλήθος από ονόματα για να περιγράψουν τις υποομάδες που έτεμναν την κοινωνική δομή του κόσμου τους1.

Από αυτές τις ονομασίες αίσθηση κάνει ο όρος «δημώδης όχλος»∙ παράδοξος συνδυασμός δύο αντίθετων εννοιών: Του δήμου, ρητού κυρίαρχου του «κοινού της πόλεως» και του όχλου που «άγεται και φέρεται» από άλογες δυνάμεις. Οι βυζαντινοί λόγιοι κατέφυγαν αναγκαστικά σε αυτό τον όρο  προκειμένου να περιγράψουν αυτό που διέκριναν ως την μάζα που διεκδικούσε με βίαιες εκρήξεις την συμμετοχή της στα κοινά των πόλεων2

Αυτός ο δημώδης όχλος που δεν είναι ούτε κυρίαρχος πολιτικά αλλά και ούτε αδέσποτος κοινωνικά. Που κατέχει μόνο στο όνομα τον τίτλο του δήμου αλλά στερείται την εξουσία των κοινών είναι ότι πιο κοντά βρίσκεται σε αυτό που  αποκαλούμε σήμερα «κινήματα για την δημοκρατία». Βγαλμένα μέσα από την ανωνυμία και εγκλωβισμένα στα όρια του κράτους ψάχνουνε μέσα στον θολό ορίζοντα του έθνους να αυτοπροσδιοριστούν ως δήμος. Αυτό για το οποίο αγωνίζονται τελικά δεν είναι άλλο από τον δημοκρατικό Λεβιάθαν της μαζικής κοινωνίας. Μια αντίφαση εν την γέννηση της: Η Αντιδημοκρατία.

Επιστολή προς τους δημοκράτες: Ακόμα μια προσπάθεια αν θέλετε να γίνετε δημοκράτες!

Η δημοκρατία του ελληνικού κράτους είναι στην πραγματικότητα γέννημα του 20ου αιώνα. Πρώτος ο Φιλάρετος Γεώργιος (1848-1929) συνέλαβε θεωρητικά αυτό που βαραίνει έως σήμερα τους διεκδικητές της δημοκρατίας. Αν και δεν δίστασε να πει ότι το αυτοφυές έθιμο ήταν «το πολιτειακό σύστημα πάσης κοινωνίας των αυτοπολιτών Ελλήνων», δηλαδή οι κοινότητες, κατήγγειλε ως «ολέθριο ελάττωμα τον τοπικισμό» και εγκολπώθηκε την ιδέα του έθνους. Στην σχιζοειδή θεωρία του -μεταξύ της ιστορικής και της αστικής δημοκρατίας- ο Φιλάρετος εξύμνησε την πρώτη για να υποστήρίξει τελικά την αβασίλευτη δημοκρατία. Δικαίως ο Ελευθέριος Βενιζέλος έδωσε στον Φιλάρετο τον τίτλο του «Πατέρα της ελληνικής δημοκρατίας».

Ω

Ο ελληνικός κομμουνισμός στην προσπάθεια του να σώσει την θεωρία έφτασε στο αδιέξοδο να αρνηθεί τον μαρξισμό και να μετατραπεί κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής και του εμφυλίου σε ένα αγροτικό-δημοκρατικό κόμμα. Ο «Κώδικας Ποσειδώνας3» είναι η επαναφορά του πολιτικού συστήματος «των κοινών» στην ανεκπλήρωτη υπόσχεση του «Ηγεμονικού συντάγματος» της Ε’ εθνοσυνέλευσης (1832). Δηλαδή στην ύστατη προσπάθεια η ελληνική επανάσταση να μετουσιωθεί στην πολιτική μορφή των «Ενωμένων Κοινοτήτων της Ελλάδας». Μια ιδέα που το βαυαρικό κράτος απέρριψε αυτοστιγμεί.

Ω

Η ελληνική αριστερά μην γνωρίζοντας ακριβώς την ιστορία της αριστεράς υιοθέτησε από τους αντιπάλους της τον τίτλο «Αριστερά» και εγκολπώθηκε την παράδοση του Δημοκρατικού Στρατού του ΚΚΕ βαφτίζοντας τον εαυτό της «δημοκρατική παράταξη». Έκτοτε ο πολιτικός λόγος στην Ελλάδα αδυνατεί να διακρίνει την διαφορά ανάμεσα σε δημοκρατία, αγώνες, δικαιώματα και ελευθερίες, σε αυτά που προηγήθηκαν και σε αυτά που ακολούθησαν.

Ω

Στην κοινωνία των δικαιωμάτων αντιστοιχεί ο κρατικόμορφος Μαλντορόρ. Τον απολαμβάνουμε άλλωστε στις ημέρες μας όπου το αίτημα της πολιτικής ορθότητας καλούνται να εφαρμόσουν τα δικαστήρια και εκεί όπου οι δημοκράτες διεκδικούν περισσότερη αστυνόμευση.

Ω

Μέσα στο βάλτο της ανωνυμίας και των κοινωνιών μεγάλης κλίμακας οι σύγχρονοι δημοκράτες εγγράφονται στην λογική του έθνους και ενστερνίζονται την ιδεολογία του κράτους. Τα νομοθετικά και τεχνικά εργαλεία που παρέχει η εποχή μας, τα τηλεοπτικά δημοψηφίσματα, οι on-line εκκλησίες του δήμου, οι sms οστρακισμοί, οι ψηφοφορίες στο Avaaz και οι τηλεφωνικές δημοσκοπήσεις είναι το ονομαστικό ισοδύναμο του τηλεματικού πολίτη.

Ω

Εφόσον η άσκηση της διαδικασίας δεν αποτελεί τον αυτοσκοπό της εξουσίας η δημοκρατία δεν μπορεί να εξαντλείται στην ψήφο. Όσο η εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία είναι στα χέρια του κράτους, τα δημοψηφίσματα, δηλαδή η διαρκής ψηφοφορία, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να συγκαλύπτουν μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: Αυτός που εξουσιάζει είναι εκείνος που εφαρμόζει τις αποφάσεις.

Ω

Δημοψηφίσματα χωρίς κράτος είναι ανέφικτο όχι μόνο να διεξαχθούν αλλά και να εφαρμόσουν τις  αποφάσεις τους. Με τον τρόπο αυτό η δημοκρατία γίνεται όμηρος του κράτους.

Ω

Η εμπειρία της καθολικής ψηφοφορίας είναι αρκετή για να εξηγήσει το είδος του αποτελέσματος που αναμένουμε από τα δημοψηφίσματα. Όπως η αντιπροσώπευση δια μέσου της καθολικής ψήφου απομάκρυνε ακόμα περισσότερο την πολιτική από τους πολίτες έτσι και τα δημοψηφίσματα μπορούν να μετατραπούν σε ένα είδος προεκλογικής φιέστας διαρκείας.  Δίπλα στον επιστημονισμό του Ένγκελς που υποστήριζε ότι «εφόσον οι εργάτες είναι πιο πολλοί, άρα με το καθολικό δικαίωμα θα ψηφίσουν όλοι εργατικά κόμματα και θα πάρουμε την εξουσία», υπάρχει ο σύγχρονος δημοψηφισματικός επιστημονισμός ότι «εφόσον οι πολίτες είναι πιο πολλοί απ’ τους πολιτικούς, με τη θέσπιση δημοψηφισμάτων θα μπορούμε να παρακάμπτουμε το κράτος μέχρι να το καταργήσουμε».

Ω

«Υπάρχει σε κάθε πολιτικό σώμα ένα μέγιστο όριο ισχύος ανυπέρβατο, που συχνά μειώνεται καθώς το κράτος αναπτύσσεται. Όσο ο κοινωνικός δεσμός διευρύνεται τόσο χαλαρώνει∙ γενικά, ένα μικρό κράτος είναι αναλογικά ισχυρότερο από ένα μεγάλο». Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Το κοινωνικό συμβόλαιο, σελ. 99, εκδ. Πόλις.

Ω

Ο αγώνας για δημοκρατία μπορεί παρά να είναι μονάχα αγώνας για την απομεγέθυνση της πολιτικής.

Ω

Μόνο κοινωνίες εδάφους με συγκεκριμένη επικράτεια και κοινό έργο μπορούνε να φέρουνε σε ενότητα την νομοθετική, την εκτελεστική και την δικαστική εξουσία και να τις αποδώσουνε στον δήμο. Όσο οι δημοκράτες εγκολπώνονται την λογική του έθνους θα είναι δέσμιοι του κράτους και της αντιπροσώπευσης.

Ω

Το κράτος συγκεντρώνει στο πρόσωπο του όλες τις εξουσίες. Οφείλουμε να τις διεκδικήσουμε πίσω. Περισσότερες εξουσίες για τους συνεταιρισμούς, τις κοινωνικές επιχειρήσεις, τις συνοικιακές δομές, τις πόλεις, τους δήμους, τα χωριά, τις κοινότητες.

Ω

Οι δημότες μπορούν να απαλλαγούν από τους δήμαρχους και οι δήμοι να απαλλαγούν από το κράτος.

Ω

Στο παράγγελμα για επιστροφή στην μήτρα της Κοσμόπολης και τον ανώνυμο υπήκοο του υπερκράτους που προπαγανδίζουν οι οπαδοί της Υπέρβασης, να αντιτάξουμε τις αυτοπολιτείες των ελεύθερων δημοτών.

 

Η πόλις, κοινωνία των ελεύθερων εστίν / Αριστοτέλης Πολιτικά, γ’

‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾   Ω  ‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾‾
[1] Από την βιβλιογραφία απουσιάζει μια εκτενής μελέτη για τις ονομασίες των «κοινωνιών» του Βυζαντίου. Ο κατάλογος των ονομάτων που θα μπορούσε να γραφτεί θα έφερνε σε κατάπληξη κάθε αναγνώστη. Ανάμεσα στην πανσπερμία ονομασιών ενδεικτικά αναφέρουμε για τους πλούσιους κατοίκους του άστεως:Μειζονες, εύποροι, οι συνετοί, Οικήτορες, ευπατρίδαι, άρχοντες, προύχοντες το έκκτριτον γένος, η επισήμου μερίς, οι επιφανείς, οι υψηλοί, οι τίμιοι, οι την σεμνήν τάξιν τελούντες κτλ. Τα φτωχά στρώματα λέγονταν: Οι πένητες, οι πτωχοί, οι πολλοί, το πλήθος, δημώδης όχλος, οι ιδιώται, οι ελάσσους, δήμος, αγοραίοι, το ασύνετον το κοινόν, το άσημον, το ευτελές, το ενδιές γένος, ο όχλος, plebs pauperum, περισκάριοι, ψωμοζήται, διακονάριοι, λώταγες, ίροι, μοχθηροί, αδιάκριτοι, ανάξιοι, επυλίδες…όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά κάποια ονόματα χωρίς να αναφέρουμε εκείνα που περιγράφουνε τον αγροτικό πληθυσμό.
[2] Γίνεται φανερό πως ο «δημώδης όχλος» είναι αποτέλεσμα της αστικοποίησης της εποχής και συναντάται μόνο σε πόλεις οι οποίες, εκτός της Κωνσταντινούπολη, αύξαναν την εποχή εκείνη τον πληθυσμό τους (η Θεσσαλονίκη είχε φτάσει σε στιγμές ειρήνης και ακμής τους 200.000 κατοίκους). Από την μία από ένα στρώμα χειρωνακτών ανθρώπων που ζούσανε στα όρια της ανέχειας και από  την άλλη οι επυλίδες, δηλαδή ξενόφερτοι που δεν ήτανε δημότες αλλά κυρίως διωγμένοι άνθρωποι της υπαίθρου. Για τους βυζαντινούς το σύνολο αυτό ήταν και δεν ήταν δήμος καθώς στερούταν την συμμετοχή στα κοινά της πόλης αλλά την διεκδικούσε σε κάθε ευκαιρία που του δινότανε.
[3] Ο Κώδικας Ποσειδώνας έθετε τις βάσεις για την δημιουργία λαοκρατίας βασισμένη στην κοινοτική μονάδα και την άμεση δημοκρατία. Μεταξύ διατάξεων για την Λαϊκή Συνέλευση, τις Επιτροπές Λαϊκής Αυτοδιοίκησης, Λαϊκής δικαιοσύνης κλπ προέβλεπε την διοικητική διαίρεση της χώρας σε νομαρχιακές ενώσεις των κοινοτήτων διοικούμενες από τις γενικές τους συνελεύσεις. Το ΚΚΕ σε εκείνη την μοναδική εξαίρεση της ιστορίας του γίνονταν ο γνήσιος κληρονόμος της ελληνικής επανάστασης του 1821: «Ο ενήλικος λαός όλου του χωριού συνερχόμενος εις Γενικήν Συνέλευσιν συνιστά την Λαικήν Εξουσία αυτήν καθ’ ευατην εις τον χώρον της κοινοτικής μονάδος του», περ. Λάμπος Κώστας, Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία, σελ 225, 2012,εκδ. Νησίδες.

Αναρτήθηκε στις: 14 Μαΐου 2017
8 Σχόλια »
“Αντιδημοκρατία”
  • Συμφωνώ με την τρίτη από το τέλος πρόταση ως γενική ιδέα αλλά φοβάμαι πως ελλοχεύει ο κίνδυνος να ενεργοποιηθεί σε βάθος χρόνου μια διαλυτική διαδικασία και να καταλήξει η κάθε συνοικία και-από ένα σημείο και μετά και η κάθε πολυκατοικία-να φτιάχνει σύνταγμα,να κόβει τον δρόμο στη μέση για να μη περάσουν οι ένοικοι της διπλανής πολυκατοικίας-κι εκεί θα χρειαστούν και ένοπλες δυνάμεις της πολυκατοικίας για να επιβάλλουν τους νόμους που έφτιαξαν.Θα πρέπει να υπάρχουν και κάποιες συνεκτικές δομές εντός μιας Πολιτείας.Το ωραίο θα ήταν να είμαστε όλοι συνειδητοποιημένοι σε έναν,κάθ’υπόθεσιν,μέγιστο βαθμό ώστε ο καθένας και η αυτοπολιτεία του να συνυπάρχουμε χωρίς σχέσεις εκμετάλλευσης και επιβολής.Συμφωνώ με την γενίκευση παραδειγμάτων αυτονομίας και αυτοκυβέρνησης αλλά θα πρέπει να συμφωνούμε-και ανά τακτά διαστήματα(ή και εκτάκτως) να το επεξεργαζόμαστε χωρίς να το θεωρούμε θέσφατο ή τέλειο και αδιασάλευτο-σε ένα αξιακό και πολιτειακό πλαίσιο συνύπαρξης.Επίσης θα πρέπει να βρούμε και μια λύση σε ένα βασικό πρόβλημα:ας υποθέσουμε για μια στιγμή πως ένας κατακτητικός εχθρός επιτίθεται σε κάποια κοινότητα.Τι θα γίνει αν μια άλλη κοινότητα πεί:»απέχω 500 μίλια από τα γεγονότα και τέλοσπαντων δεν τους συμπαθούσαμε και ποτέ αυτούς τους τύπους ενώ θεωρούμε πως υπάρχουν δυνατότητες οικονομικών σχέσεων με τους επισκέπτες.Δεν θα συνδράμουμε».Αυτό δεν θα συνέδραμε σε μια διαλυτική διαδικασία;Θα μπορούσε κάποιος να μου απαντήσει πως είναι ρίσκο,ναί,αλλά πρέπει να μεγαλώσουμε.Οκ,αλλά για να μεγαλώσουμε θα πρέπει να υπάρχουμε και ο κόσμος ενέχει και απειλές εξαφάνισης που δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψιν τους τις ωραίες μας προθέσεις να αυτοκυβερνηθούμε και να συνυπάρξουμε λεύτεροι και να καλλιεργηθούμε και όλα αυτά τα υπέροχα,τα πράγματι υπέροχα και κατά μια έννοια υπερβατικά.
    Θυμήστε μου μια μέρα να σας πώ κάτι που είδα,κάτι που το ονόμασα βιαστικά θεία κοινωνία του Απείρου και λέω βιαστικά διότι η γλωσσική κωδικοποίηση θεία Πολιτεία του απείρου να ταίριαζε καλύτερα.Έχω γράψει γι’αυτά,τα έχω κουβεντιάσει και με άλλους.
    Ο κ.Λάμπος είναι από τα ωραιότερα «μυαλά» που έχει η χώρα μας σήμερα.Η χώρα μας όντως;Μιλάμε για χώρα ή για τον χώρο του καθενός;Ελπίζω να μην με παρεξηγήσετε πάντως,δαπανώ πολύ σκέψη στα κείμενα σας και συχνά αντλώ και έμπνευση.

  • Φίλε Ανέστη ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις.

    Το επιχείρημα πως χρειαζόμαστε το κράτος προκειμένου να σταθεί εμπόδιο μην κηρύξουν οι γειτονιές τον πόλεμο η μία στην άλλη είναι εύκολο να καταρριφθεί ιστορικά. Κάπου στο «Ανάγκη για ρίζες» η Σιμόν Βέιλ λέει πως στον 19ο αιώνα την ανάδυση των εθνών – κρατών συνόδευσε το σύνθημα ότι η ένωση των κοινοτήτων και των περιφερειών σε κράτος θα σήμανε αυτομάτως το τέλος όλων των πολέμων. Δεν χρειάζεται να συμπληρώσουμε πόσο έωλη αποδείχθηκε αργότερα αυτή η πεποίθηση.

  • Θα αναζητήσω και θα μελετήσω το βιβλίο της,πασίγλυκης-όπως την αποκάλεσε ο κ.Κουτσαντώνης-Σιμόν Βέιλ.Έχω κάνει τις σημειώσεις μου:Λας,Βέιλ.Αρέντ,Καστοριάδης και θα κάνω και τα μαθήματα μου.Να σας πώ κάτι που με απασχολεί ιδιατέρως αυτή την εποχή που σχεδιάζω ένα νόμισμα έξω από τον έλεγχο των τραπεζών.Αναζητώ κάποια θεμελιώδη στοιχεία.Λέει φέρ ειπίν ο Ηράκλειτος ότι ο πόλεμος είναι πατήρ πάντων.Ακόμα και τα αντισώματα μάχονται τα καρκινικά κύτταρα(συνειρμός από το προηγούμενο κείμενο του κ.Κουτσαντώνη).Και πριν συνδυάσουμε αυτή του τη ρήση με την άλλη σχετικά με την μια οδό που είτε κατευθύνει προς τα πάνω είτε προς τα κάτω,αν αναζητήσουμε το βασικό στοιχείο,την βασική αιτία του πολέμου,τι θα ανακαλύψουμε;Πως(θα)πρέπει υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ποιότητας,αξίας.Ειδάλλως δεν θα υπήρχε αιτία πολέμου.Συνεπώς ναί,ο πόλεμος έγινε ακόμα χειρότερος έπειτα από την ανάδυση των εθνών κρατών αλλά η ερώτηση είναι…μήπως αυτές οι ομαδοποιήσεις απλώς κάλυψαν μια βαθύτερη αναμέτρηση ποιοτήτων,αξιών,προθέσεων;
    Κάνοντας μια έρευνα γύρω από την κινηματογραφική ταινία Η Οδύσσεια του Διαστήματος,συνάντησα την τριδιάστατη απεικόνιση ενός νομίσματος ευρώ.»Ντα Βίτσεια»σύλληψη;.Συπληρωματική στη φύση ή έχει διαφορετική λειτουργία;Δηλαδή η κεντρική σκέψη είναι αγαθή;Το χρήμα αποτρέπει τις πολεμικές διευθετήσεις και τις κάνει εμπορικές;Ξέρουμε πως αυτό δεν ισχύει.Ποιός είναι ο κεντρικός αντικειμενικός σκοπός του χρήματος;Να δώσει τη δύναμη σε αυτούς που δεν έχουν την σωματική δυνατότητα να επιβληθούν;Για να κάνουν τι;Να μην υπόκεινται στην εξουσιαστική δυνατότητα των άλλων;Ή;Ή για να προωθήσουν ένα νοοσυναισθηματικό παράδειγμα έξω από εκείνα τα αξιακά στοιχεία που ορίζουμε ως ανθρωπότητα;Παρακαλώ,εαν έχετε υπόψιν σας κάποιον ή κάποια που ασχολήθηκε με αυτή την ειδική διάσταση του ζητήματος(ακριβέστερα πρόκειται για ζητούμενο),να ενημερώσετε.
    Και υπάρχει,θεωρώ,ένα πρόβλημα(όχι συνολικής φύσης,δηλαδή δεν είναι έξ ολοκλήρου εσφαλμένη) με τη ρήση του Ηράκλειτου:θεωρώ πως οι γυναίκες είναι υπαρξιακά/οντολογικά,ίσες με τον άνδρα.Δεν μπορώ δηλαδή να δώ την Υπατία κατώτερη από τον Ηράκλειτο ή τον Πλάτωνα και,αν το εξειδικεύσω,μπορώ σίγουρα να την δώ ως ανώτερη από εμένα.Οπότε…μήπως η ρήση του Ηράκλειτου,ναί,εκφράζει μια βασική αλήθεια,αλλά μήπως η γλωσσική κωδικοποίηση που χρησιμοποιεί μας κρύβει την θέα σε μια βαθύτερη κατανόηση που,αν την προσεγγίσουμε, θα μας βοηθήσει να δούμε καθαρότερα την βασική αιτία του πολέμου πέρα από φυλές και έθνη κράτη;Τις ερωτήσεις αυτές θα τις χαρακτηρίσω ημιρητορικές-δηλαδή κάτι έχω να πω για αυτές,πολύ σίγουρος δεν είμαι,κάτι υποψιάζομαι,κάτι μου διαφεύγει.

  • Αγαπητέ Ανέστη ελπίζω να είναι όντως ρητορικά τα ζητήματα που βάζετε και να μην περιμένετε απαντήσεις-ιδιαίτερα από εμάς- γιατί μας αγχώνετε.

    Κάπου πάντως ρωτάτε κάτι πολύ ωραίο, λέτε: «Το χρήμα αποτρέπει τις πολεμικές διευθετήσεις και τις κάνει εμπορικές». Από όσο γνωρίζω ο Ανταμ Σμιθ ισχυριστηκε κάτι παρόμοιο στον «Πλούτο των Εθνών». Δεν το έχω διαβάσει αλλά από αναφορές τρίτων υπάρχει η άποψη πως «Το εμπόριο απαλύνει τις αιτίες του πολέμου». Σίγουρος είμαι πάντως πως ο Τζον Ρωλς στο «Δίκαιο των Λαών» υποστήριξε πως «οι ευτεταγμένες φιλελευθερες κοινωνίες κάνουν εμπόριο και όχι πόλεμο». Άμα αντέξετε και διαβάσετε και Ρωλς θα σας παραδεχτώ.

    Προσωπικά στο ύψος που μου αναλογεί διαφωνώ και με τον Σμιθ και με τον Ρωλς. Αυτό που ρωτήσατε: «Το χρήμα αποτρέπει τις πολεμικές διευθετήσεις και τις κάνει εμπορικές» εξηγείται κατα την γνώμη μου καλύτερα αν αντικαταστήσετε το «αποτρέπει» με το => μετατρέπει. Στην πραγματικότητα λοιπόν το χρήμα μετατρέπει τις πολεμικές διεθετήσεις σε εμπορικές. Επι της ουσίας λέω μια κοινοτοπία που όμως είναι πολύ αληθινή. Ο πόλεμος στο εσωτερικό των εθνών και σε συνθήκες μαζικής κοινωνίας διεξάγεται με οικονομικά μέσα.

    Όσο αφορά τις αιτίες του πολέμου υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για να βρείτε. Προτείνω όμως πρώτα να εξανλτήσουμε (και εγώ μαζί) τον Παναγιώτη Κονδύλη και να αναστοχαστούμε μαζί του για το σύμπλεγμα ισχύος που κουβαλάει επάνω της η ανθρώπινη φύση.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82

  • Με αφορμή το σχόλιό σου Ανέστη θα ήθελα να αναφερθώ στον πόλεμο των καρκινικών κυττάρων. Σε ότι αφορά το ανθρώπινο σώμα ο «πόλεμος» -όπως αυτός του ανοσοποιητικού ενάντια στα καρκινικά κύτταρα- είναι ένας «πόλεμος συντήρησης». Το σώμα θέλει και πασχίζει να διατηρήσει την ανατόμο-λειτουργική του κατάσταση ως έχει. Τα αντισώματα είναι υπό αυτή την έννοια «αντιστασιακά» γιατί κάθε στιγμή για το σώμα είναι η καλύτερη δυνατή. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι, με δεδομένη την παραπάνω παραδοχή, η εξέλιξη των ειδών θα ήταν αδύνατη. Όμως η εξέλιξη είναι ένα πολύ αργό φαινόμενο, δεν είναι μια απότομη αλλαγή. Είναι πάντα δυνατή, αλλά εξίσου δύσκολη. Κρύβει από πίσω τις μεταλλακτικές διαδικασίες πολύ σύνθετες και αργές. Όσο κι αν η εξέλιξη είναι επίσης «εκβιαστική» (γιατί αυτή εξαρτάται και από εξωτερικές συνθήκες όπως το περιβάλλον, κλπ.) αλλά και «στοχαστική» (γιατί αναζητούνται από τον οργανισμό πολυάριθμες εσωτερικές επιλογές), δεν παύει το πρώτο μέλημα του ανθρώπινου οργανισμού να είναι η συντήρησή του. Ο «πόλεμος» αυτός είναι αμυντικός διότι τα κύτταρα «δεν θέλουν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο ζουν» και βάλλονται συνεχώς από διάφορους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Αυτή την έννοια του «κυτταρικού» πολέμου σίγουρα δεν τη γνώριζε ο Ηράκλειτος και σήμερα –σε βιολογικό επίπεδο- δεν ξέρουμε εάν αυτός είναι πατέρας κάποιου πράγματος, πόσο μάλλον των πάντων. Όπως είπε και ο Θάνος, ο Κονδύλης αντίθετα σε κοινωνικοπολιτικό αλλά και ανθρωπολογικό επίπεδο έχει δώσει σίγουρα πολλές εύστοχες απαντήσεις αλλά και έχει θέσει πολλά ερωτήματα. Κάποια στιγμή ελπίζουμε να ανέβει ένα άρθρο πάνω στον συντηρητισμό με αφορμή το βιβλίο του Π. Κονδύλη Συντηρητισμός- Ιστορικό Περιεχόμενο και Παρακμή όπου ο συντηρητισμός (και η ευρύτερη κατανόησή του) θα μπορούσε να αναδειχθεί ως μια ιδιαίτερα επίκαιρη κοινωνικοπολιτική αντίδραση (αντίσταση).

  • Ετοιμαζόμουν να κάνω μια εκτενή συνέχεια αυτής της κουβέντας αλλά επειδή τώρα δεν είμαι σε καθεστώς μέγιστης συγκέντρωσης θα αρκεστώ,με το ύφος που είχε ο Μεγάλος Λεμπόφσκι όταν ρωτούσε για τους Κνούτσενς,να ρωτήσω:ποιός στο καλό είναι ο Ρώλς;

  • Φοβερά ενδιαφέροντα πράγματα διαβάζω!Με μια πρώτη ανάγνωση συμφώνησα σε πολλά και μάλιστα αν με ρωτούσε κάποιος να χαρακτηρίσω τον Ρώλς θα σας έλεγα πως επρόκειτο για ,έξυπνο και υπεύθυνο άνθρωπο που ασχολήθηκε με ειλικρινές ενδιαφέρον με μεγάλα ζητήματα και προσέφερε.Εντούτοις,αυτά που διάβασα,με δυσκολεύουν να κατανοήσω κάποια φαινόμενα και γεγονότα.Ας υποθέσω για μια στιγμή πως οι Η.Π.Α,ως χώρα και σύστημα,είναι βασικά επηρεασμένες από το πνεύμα των ιδεών που προωθεί ο Ρώλς αλλά και γενικά ο φιλελευθερισμός-ακόμα και όταν αυτός λαμβάνει την πολιτική μορφή του αμερικανικού απομονωτισμού ο οποίος έχει κεντρική διαφορά με τη θέση του Ρώλς.Αυτά λοιπόν που διάβασα,δεν εξηγούν τους κόνδορες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών,τους κόνδορες του Δ.Ν.Τ και την συνεργασία με μοναρχίες τύπου Σ.Αραβίας,ούτε εξηγούν την πρέζα που πότιζαν οι φιλελεύθροι άγγλοι και άλλοι την κινεζική αυλή.Και δεν τα εξηγούν ούτε αν αναλυθούν στα πλαίσια μιας μακροχρόνιας γεωπολιτικής ανάλυσης που εμείς ακόμα δεν μπορούμε να τη δούμε στην πληρότητα της επειδή δεν μπορούμε να δούμε το απώτερο σχέδιο σε βάθος πενήντα ή εκατό ή εκατονπενήντα χρόνων,φάση κατά την οποία οι αντιφιλελεύθεροι μονάρχες,φέρ’ειπίν,θα έχουν και αυτοί ανατραπεί και κάτι άλλο,ορθότερο και δικαιότερο, θα υπάρχει στη θέση τους.Και δεν εξηγούν ούτε και τα χιλιάδες παιδιά της Συρίας που σκοτώθηκαν σε αυτό τον πόλεμο και την ανείπωτη,την απερίγραπτη, φρίκη που αντιμετωπίζουν όσα ακόμα ζούν-εκτός κι αν η(πολύ) απώτερη λογική είναι…»εγώ είμαι σε τελική ανάλυση ο πατέρας και θα φτιάξω άλλα και,παρότι στεναχωριέμαι γι’αυτό που έγινε,έπρεπε να γίνει».
    Εγώ δεν θα πώ εδώ πως οι αμερικάνοι είναι οι καλοί και οι Ρώσοι και οι Κινέζοι(στα πολιτικά συστήματα των οποίων δεν έχω συμπάθεια) οι κακοί της υπόθεσης ή τούμπαλιν.Αυτό που θέλω να μάθω είναι ποιός ανθρωπάκος έκατσε και σκέφτηκε να δώσει όπλα στο ISIS και γιατί,αφού το πρόβλημα ήταν γεωπολιτικό και πολιτικό,δεν έστελναν κάποιους από αυτούς τους χρήσιμους κακούς τύπους που κάνουν το έργο του καλού με έναν τρόπο που εγώ ο ηλίθιος ντεν καταλαμπαίνει, να ανατρέψουν απλώς το μη φιλελεύθερο καθεστώς και τα στελέχη του;Να μια ερώτηση την οποία κανείς από όλους αυτούς δεν θα τολμήσει να επιχειρήσει να την απαντήσει με ορθολογικά επιχειρήματα…Ή ας τολμήσει να το επιχειρήσει για να τον ξεφτιλίσω.
    Επίσης δεν εξηγούν αυτά το θράσος των Γερμανών αλλά για αυτό το ζήτημα θα μιλήσω ειδικότερα.

Σχολίασε

Go to top