Εγγραφή

* Εισάγετε στην παρακάτω φόρμα τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για όλες τις τελευταίες καταχωρήσεις της σελίδας. Με τη παροχή του email σας παρέχετε ταυτόχρονα τη συγκατάθεσή σας στο να λαμβάνετε το newsletter. Έχετε δικαίωμα να ανακαλέσετε οποτεδήποτε τη συγκατάθεσή σας. Το email σας θα αποθηκευτεί στην ηλεκτρονική βάση δεδομένων που τηρεί η ομάδα του ResPublica.Gr και δεν θα αποσταλεί σε οποιονδήποτε τρίτο, δεν θα κοινολογηθεί σε άλλους αποδέκτες. Το email σας διατηρείται για όσο χρόνο δεν έχει ανακληθεί η συγκατάθεσή σας.

Επικοινωνία

Περιοδικό (τελευταία έκδοση)

Το σπόρο της πρώτης Αναγέννησης προσέφερε η Ελληνική γραμματεία στην Εσπερία αιώνες πριν. Η Αναγέννηση εκείνη ήταν μια πραγματική επανάσταση του πνεύματος, ακριβώς όπως αυτή που επιθυμούμε στο σήμερα, επομένως: Σκέψεις εκτός γραμμής για μια νέα Πνευματική Αναγέννηση.

Περιεχόμενα 4ου Τεύχους

1. Προοίμιο
2. Elémire Zolla – Τί είναι η παράδοση (μετάφραση Αλέξανδρος Μπριασούλης).
3. Μύρων Ζαχαράκης – Η αντιπαράθεση Ελλάδας και Δύσης στη σκέψη του Χρήστου Γιανναρά.
4. Γιώργος Κουτσαντώνης – Η ελληνική κλασσική σκέψη στον σημερινό κόσμο: η περίπτωση της Ιταλίας.
5. Θεόδωρος Ντρίνιας – Η στροφή προς την περιφερειοποίηση.
6. Μιχάλης Θεοδοσιάδης – Βυζαντινές εκρήξεις λαϊκού οικουμενισμού και ευκοσμίας: στοχασμοί πάνω στον homo hellenicus.
7. Μαρία Κορνάρου – Κάλβος ο εθνικός ποιητής.
8. Γεώργιος Δρίτσας – Το Βυζάντιο μεταξύ «Μαγικής» ανατολής και «Φαουστικής» Δύσης.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις

μεταφράσεις

Φρειδερίκος Νίτσε: αποσπάσματα από το Εμείς οι φιλόλογοι (Α μέρος)

Μετάφραση και προλογισμός: Κωνσταντίνος Μπαλατσός Επέλεξα να μεταφράσω ορισμένες σημειώσεις του Νίτσε, οι οποίες αφορούσαν ένα έργο που είχε σκοπό να γράψει υπό τον τίτλο Wir Philologen, καθώς θεωρώ ότι παρουσιάζουν σε πρωτόλεια μορφή τις ιδέες που ανέπτυξε στα επόμενα έργα του. Παρά τον αποσπασματικό,…

Ελληνικά (Αναλύσεις), Πολιτική & Φιλοσοφία

Metus Hostilis: Ο Σαλλούστιος και η ιστορία

Μέχρι τώρα σκιαγραφήσαμε την ηθικοπολιτική ανάλυση του Σαλλούστιου σχετικά με την ψυχολογική λειτουργία του metus hostilis, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται και στα τρία έργα. Σε αυτό το σημείο γεννάται το ερώτημα αν και κατά πόσον θεωρεί ο ιστορικός μας ότι την εποχή πριν από τους Καρχηδονιακούς Πολέμους βασίλευαν μονάχα η ομόνοια, τα χρηστά πολιτικά ήθη και η virtus. Η αλήθεια είναι ότι, ειδικά στο Bellum Catilinae, το παρελθόν παρουσιάζεται κάπως εξωραϊσμένο. Ωστόσο, στα επόμενα δύο έργα το metus hostilis, που αρχικά ήταν metus Punicus, λαμβάνει μια μορφή καθολική. Στην πραγματικότητα η Ρώμη δεν ήταν ποτέ παντελώς ήρεμη· η διχόνοια και η αδικία υπήρχαν ανέκαθεν στους κόλπους της. Παραταύτα, ο Σαλλούστιος παρατηρεί ότι πάντα αυτή η τάση εξισορροπούταν από κάποιου είδους φόβο: «μια δίκαιη και μετριασμένη επιβολή του νόμου διήρκησε μέχρι ο φόβος του Ταρκύνιου και ενός σοβαρού πολέμου με τους Ετρούσκους να εξαφανιστεί» . Ο εκμαυλισμός και η ηθική αποσάθρωση δεν ήταν κάτι απρόοπτο που συνέβη ξαφνικά μετά την καταστροφή της Καρχηδόνας αλλά τάσεις που εμφώλευαν ήδη στην ρωμαϊκή πολιτεία και που βαθμιαία έτειναν να κατακυριεύσουν την πολιτική ζωή. Τα γρανάζια της παρακμής λοιπόν λειτουργούσαν περιοδικά σε όλη την διάρκεια της ρωμαϊκής ιστορίας, με την καταστροφή της Καρχηδόνας να αποτελεί όχι την μοναδική αλλά την πιο αποφασιστική καμπή στην εξέλιξη των γεγονότων.

Ελληνικά (Αναλύσεις), Πολιτική & Φιλοσοφία

Μια διαφορετική θεωρία της παρακμής: η περίπτωση της παραδιαστολής

Ένα από τα κύρια συμπτώματα μιας παρηκμασμένης εποχής αποτελεί η αλλαγή της καθιερωμένης σημασίας εννοιών, οι οποίες κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο αξιακό σύστημα κάθε εποχής. Ιστοριογράφοι, φιλόσοφοι και ρήτορες μας παρουσίασαν αυτή την συμπτωματολογία μέσα από τα έργα τους, με τους τελευταίους μάλιστα να την μετατρέπουν σε ρητορική τεχνική. Η dinstinctio, όπως την ονόμασαν Ρωμαίοι που ασχολήθηκαν με την ρητορική, ή η παραδιαστολή ελληνιστί, επιστρατεύτηκε ως τεχνική από τους ρήτορες τόσο για να επαινέσει ο εκάστοτε ομιλητής το ήθος του ή να δικαιολογήσει τα σφάλματά του, επιχειρώντας μια μετατροπή των επικαλούμενων ελαττωμάτων σε «αρετές», όσο και για να εκθέσει αυτό ακριβώς το τέχνασμα, ξεγυμνώνοντας τον αντίπαλό του από την «φορεσιά» των ενάρετων πράξεων, αποδεικνύοντας εν τέλει ότι αυτό που ονομάζει αρετή δεν είναι παρά μια κομψή -και πάντως αλλοιωμένη- παρουσίαση των ελαττωμάτων του.

respublica.gr, Ελληνικά (Αναλύσεις), Πολιτική & Φιλοσοφία

Ρομαντισμός: Όψεις της κριτικής του σύγχρονου κόσμου

Η αισθητική παιδεία έχει ως πρωταρχικό στόχο την συμφιλίωση του ανθρώπου με την φύση και την επαναφορά του κοινοτικού αισθήματος. Ενώ ο ορθολογισμός είχε οδηγήσει στην απομάγευση της φύσης και σε μια μηχανοποίηση του κόσμου, η τέχνη φανέρωνε την μυστική -και συνάμα αφοπλιστική- ομορφιά της φύσης, εξάπτοντας τις δυνάμεις της φαντασίας μας και δημιουργώντας έναν ολότελα καινούριο κόσμο. Αυτό, λοιπόν, που χάθηκε από την πρωτοκαθεδρία του ανθρώπινου Λόγου, μπορούσε να διασωθεί από την τέχνη και τις αισθήσεις. Ο δρόμος πλέον ήταν ανοιχτός για να ενωθεί ο άνθρωπος με ολόκληρο το σύμπαν. Ο Friedrich Schlegel συνέδεσε την ουσία της ρομαντικής τέχνης με την αγάπη, ως κάτι «αόρατα ορατό», με έντονες πολιτικές συνδηλώσεις. Μέσω της αγάπης επανέρχεται στο προσκήνιο το κοινοτικό αίσθημα, το λησμονημένο αίσθημα του ανήκειν, καθώς το πολιτικό αποτύπωμα της αγάπης είναι η συνένωση όλων των μελών της κοινότητας υπό τον άλυτο δεσμό της αγάπης και της φροντίδας για τον συνάνθρωπο. Για τον Novalis βασικός σκοπός της τέχνης είναι η επανένωση με την φύση, αυτή τη φορά σε ένα επίπεδο αυτοσυνειδησίας, όπως είχε πραγματωθεί στην αρχαία Ελλάδα.

Uncategorized

Hannah Arendt: Δημόσιος χώρος, ιδιωτική σφαίρα και η εισβολή του κοινωνικού

Εισαγωγή Ελάχιστοι σύγχρονοι στοχαστές καταπιάστηκαν τόσο έντονα με την ζωή στην αρχαία πόλη-κράτος όπως η Hannah Arendt, ζωντανεύοντας με αυτόν τον τρόπο μια ιδέα στην οποία οφείλουμε την πολιτισμική μας ύπαρξη, μολονότι πλέον βρισκόμαστε τόσο μακριά από αυτήν, δημιουργώντας την εντύπωση ότι αναφερόμαστε σε κάποιο…