Η τελευταία, εν γένει, δέχεται την πρώτη εδώ και εκατοντάδες χρόνια ιστορική ώθηση για «επιστροφή στον Οίκο», ως το μέρος που ο άνθρωπος μπορεί πια να εργάζεται για να εξασφαλίζει τα προς το ζήν. Ένας «οίκος» αποψιλωμένος από τις γενεές που εγκαταβιούσαν και εργάζονταν εντός του, στα πλαίσια της αρχαϊκής οικιακής οικονομίας, αλλά διαθέτοντας πια όλα τα κρίσιμα (ηλεκτρονικά και τηλεπικοινωνιακά) εργαλεία για να γίνεται η εργασία που συνήθως επιτελείται σε ένα γραφείο ή ένα εργοστάσιο. Το ότι αυτό αφορά μόνο ένα τμήμα των θέσεων εργασίας δεν ακυρώνει το μέγεθος της μετάβασης/επιστροφής που συντελείται, ιδιαίτερα αν συνδυαστεί με το γεγονός ότι εκτός από το να εργάζεται και να ζει, ο οίκος γίνεται το (ηλεκτρονικό) σημείο όπου μπορεί, επίπρόσθετα, ο ένοικός του να αγοράζει τα χρειώδη και να επικοινωνεί με τους ομοειδείς του, χωρίς την ανάγκη μετακίνησης και φυσικής παρουσίας.