Όπως πάντα στον πόλεμο, η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς εκτυλίσσεται όχι μόνο στο στρατιωτικό πεδίο, όπου το αποφασισμένο και πανίσχυρο Ισραήλ σημειώνει αλλεπάλληλες νίκες, αλλά και στο πεδίο της επικοινωνίας, όπου οι τρομοκράτες της Χαμάς κερδίζουν αφηγηματικά. Στην κατασκευή του αφηγήματος δεν εμπλέκονται μόνον οι πάμπλουτοι αξιωματούχοι της Χαμάς, αλλά και τρίτοι παίχτες, όπως η Τουρκία, το Ιράν, το Κατάρ – ίσως ο επιδραστικότερος φορέας διαφθοράς στην Ευρώπη – και άλλες μουσουλμανικές χώρες, το παγκόσμιο δίκτυο ισλαμιστικής τρομοκρατίας και θρηκευτικού φανατισμού, ο ξεπεσμένος/αλωμένος ΟΗΕ και πολλά ΜΜΕ της Δύσης, όπως το BBC λ.χ. Παρά την τρομακτική πολυπλοκότητα, στην κατασκευή και διάδοση του αφηγήματος, αυτό είναι απλό: ναι μεν είχαμε απάνθρωπες απαγωγές, δολοφονίες και βιασμούς, αλλά τώρα το Ισραήλ κάνει «γενοκτονία» και ο Νετανιάχου είναι ο νέος Χίτλερ, όπως δήλωσε ο παμπόνηρος Ερντογάν, γνωρίζοντας πολύ καλά το μεγάλο συναισθηματικό φορτίο του συγκεκριμένου ονόματος στην Δύση, ειδικά στην ευρωπαϊκή.
Οι έρευνες επιβεβαιώνουν την παραπάνω διαπίστωση. Είναι παράδοξο και παράλογο για έναν λογικό νου, που δεν έχει θολώσει από το εμπόριο ανθρωπισμού, ωστόσο για μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης, οι τρομοκράτες διεξάγουν έναν «δίκαιο» αγώνα, απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν δρα με αναλογικότητα. Πράγματι, σύμφωνα με έρευνα της της YouGov EuroTrack, τον Ιούνιο του 2025 (βλ. 1ο σχόλιο), στις έξι μεγαλύτερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης μόνο το 13%–21% του πληθυσμού έχει θετική γνώμη για το Ισραήλ, ενώ ένα ποσοστό μεταξύ 63% και 70% εκφράζει αρνητική γνώμη. Μόνο το 6%–16% των ερωτηθέντων θεωρούν αναλογική την ισραηλινή στρατιωτική αντίδραση στη Γάζα.
Η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, δεν έχει επιπτώσεις μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά παράγει και άμεσες πολιτικές επιπτώσεις στην Ευρώπη. Πίσω από το αφήγημα βρίσκονται ισχυρότατοι διεθνείς παράγοντες που επιδιώκουν να επιβάλουν ερμηνευτικά πλαίσια. Δηλαδή να προσδώσουν ένα νόημα στα γεγονότα, καθοδηγώντας τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές τρίτων μερών, είτε πρόκειται για κράτη, διεθνείς οργανισμούς και ΜΚΟ, είτε για την κοινή γνώμη. Κοινή γνώμη που έχει την τάση να καταναλώνει αφηγήματα, πολύ συχνά με τρόπο μη κριτικό και διασταυρωμένο, κυρίως εκείνα που έχουν εμβαπτιστεί στην κολυμβήθρα του ανθρωπιστικού συναισθηματισμού και μετατρέπουν τα βάσανα των αμάχων σε στρατιωτικές ασπίδες και συμβολικό κεφάλαιο.
Έτσι, σε μια ασύμμετρη σύγκρουση, όπου η στρατιωτική ανισότητα των δυνάμεων επί του εδάφους είναι έντονη, η ικανότητα διαμόρφωσης αφηγήματος γίνεται στρατηγικός πολλαπλασιαστής. Η Χαμάς και οι συνεργάτες της – κράτη όπως η Τουρκία και το Κατάρ, μεμονωμένα ισχυρά πρόσωπα (και στις ΗΠΑ και εντός της ΕΕ), οργανισμοί και ΜΚΟ – διαθέτουν ανεξάντλητα κεφάλαια για την κατασκευή αφηγήματος. Κεφάλαια που, σε ό,τι με αφορά, είναι ξεκάθαρο ότι ξοδεύονται όχι για την σωτηρία του παλαιστινιακού λαού, αλλά για την στρατηγική ήττα του Ισραήλ και ευρύτερες γεωπολιτικές στοχεύσεις. Ειδικότερα τα ΜΜΕ, όπως αναλύει ο Kenneth Payne, είναι «όργανο πολέμου», ισχυρά όσο ένας πύραυλος ή ένα drone και τώρα συμβάλλουν καθοριστικά, τόσο στη στρατιωτική επιβίωση της Χαμάς, όσο και κυρίως στην πολιτική της νίκη.
Χιλιάδες εικόνες καταστροφής στη Γάζα, μαρτυρίες που διαδίδονται σε πραγματικό χρόνο μέσω X, Telegram ή Instagram, αναπαραγωγή επιλεγμένου και συχνά στημένου περιεχομένου που γίνεται viral. Όλα αυτά στοχεύουν στο συναισθηματικό κορεσμό και στην μαζική εξάπλωση χειραγωγημένου υλικού που καθιστά κυριολεκτικά αδύνατη την δημοσιογραφική επαλήθευση, ωθώντας τα παραδοσιακά ΜΜΕ και τις κυβερνήσεις κρατών να αντιδράσουν υπό την πίεση της ψηφιακής ροής. Οι ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις με ένα 60% της κοινής γνώμης να βλέπει αρνητικά το Ισραήλ με δυσκολία θα διακινδυνεύσουν τα πολυπόθητα ψηφαλάκια. Χαρακτηριστικά θλιβερό παράδειγμα αποτελεί ο Π/Θ της Ελλάδας που βάζει πάνω από το στρατηγικό/εθνικό συμφέρον της χώρας, την ακόρεστη δίψα του για ψηφοθηρία με τίμημα τον ιδεολογικό εκφυλισμό του κόμματός του.
Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει πόλωση και ριζοσπαστικοποίηση της συζήτησης και σε άλλες χώρες στην Ευρώπη, δημιουργώντας γόνιμο έδαφος για όσους στοχεύουν στην απονομιμοποίηση του Ισραήλ. Η διεθνής αντίληψη του Ισραήλ ως κράτους φονιά, η πολιτική αναγνώριση κράτους της Παλαιστίνης – που τώρα θα νομιμοποιήσει τους τρομοκράτες της Χαμάς – και η προσφυγή στο διεθνές δίκαιο για να αναγνωριστεί a priori (!!!) γενοκτονία στη Γάζα, είναι οι τρεις βασικές επιδιώξεις του συμπλόκου της τρομοκρατίας με μια παγκόσμια ελίτ που βλέπει το Ισραήλ ως εμπόδιο.
Το Ισραήλ για μια ακόμη φορά έχει απέναντί του πολλούς αντιπάλους, καθόλου αθώους και αδύναμους όπως λανθασμένα νομίζουν κάποιοι, και παρά την όποια κριτική μπορεί να ασκηθεί στην ισραηλινή Κυβέρνηση – άλλωστε ο πόλεμος πάντα προσφέρει στους εκτός χορού, δωρεάν ευκαιρίες να σηκώσουν το δαχτυλάκι της ηθικής – μάχεται για την επιβίωσή του σε ένα περιβάλλον που ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι κάποιοι θέλουν να το αφανίσουν – παρά τις μεγάλες προσπάθειές του να βρεθεί ειρηνική λύση. Δυστυχώς η Χαμάς με την τρομοκρατική επίθεση – και τίμημα την Γάζα στη μηχανή του κιμά – κατάφερε τον βασικό της στόχο, να επιβραδύνει τις Συμφωνίες του Αβραάμ που θα την καθιστούσαν παρωχημένη, ενώ τώρα το αφήγημά της φουντώνει και ο χρόνος δεν φαίνεται να κυλάει υπέρ του Ισραήλ. Ευτυχώς οι ΗΠΑ είναι μαζί του κι ας κωφεύει η βουτηγμένη, στο συναίσθημα και στη διαφθορά Ευρώπη. Μια ξεπεσμένη, κανονιστική και άνευρη Ευρώπη των εντυπώσεων, που κηρύττει ότι όταν κάποιος εισβάλει στον χώρο σου, βιάσει την κόρη σου και την καρφώσει με μαχαίρι, φρόντισε το δικό σου μαχαίρι να μην έχει μακρύτερη λεπίδα, γιατί η μεταμοντέρνα παράνοια θα σε κατηγορήσει για δυσανάλογη χρήση βίας κι ας έχασες το ένα παιδί σου, ενώ ακόμη σου κρατούν όμηρο το δεύτερο, ευχόμενοι, κρυφά ή φανερά, ότι ο επόμενος νεκρός θα είσαι εσύ…
