Μαχητικός Χριστιανισμός: Αποκατάσταση της Δύναμης των Ανδρών σε μια Θηλυκοποιημένη Εποχή

Μετάφραση και προλογισμός: Γιώργος Κουτσαντώνης

Ακολουθεί η μετάφραση ενός εξαίσιου και άκρως επίκαιρου κειμένου, μιας κριτικής του Μάικ Σάμπο, που δημοσιεύθηκε στο American Reformer και αφορά το βιβλίο του Τσέις Ντέιβις «Μαχητικός Χριστιανισμός» (Offensive Christianity: Restoring the Strength of Men in a Feminized Age).

Αν και δεν έχω μελετήσει το βιβλίο του Ντέιβις στο σύνολό του – πέρα από εκτενή αποσπάσματα – φαίνεται ότι θέτει το ζήτημα σε πολύ σωστές βάσεις και το σπουδαιότερο: το κάνει χωρίς να ξεπέφτει σε κύρηγμα ή σε ανούσιες ηθικολογίες, οι οποίες είναι και η μάστιγα της σύγχρονης θεολογίας, ειδικά στις μεταμοντέρνες εκφάνσεις της. Πρέπει βέβαια να σημειωθεί κάτι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι καί αυτή η συζήτηση έρχεται από τις ΗΠΑ της μεγάλης συντηρητικής στροφής, ενώ στην γουοκισμένη Ελλάδα ούτε μισός θεολόγος δεν θα τολμούσε να δημοσιεύσει τέτοιο βιβλίο. Και είναι τραγικό γιατί εμείς οι Έλληνες και η Ορθοδοξία, λόγω γλώσσας, ιστορίας και Παράδοσης, βρισκόμαστε κυριολεκτικά στην πηγή αυτής της σοφίας, την οποία στην Ελλάδα έχουμε πετάξει στα αζήτητα, από φόβο μήπως και δεν φανούμε αρκούντως «μοντέρνοι» και «προοδευτικοί» στους αποτυχημένους ευρωπαλιάτσους των οποίων τις παρακμιακές μανιέρες πιθηκίζουν άκριτα οι εγχώριες ψευδοελίτ, πολιτικές και μη, σε χορό με την πλαδαρή, γλυκανάλατη, θολοκουλτουριάρα και θηλυκοποιημένη διανόηση. Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα – που σήμερα πολλά νέα αγόρια τρέμουν το φλερτ και αισθάνονται ευνουχισμένα από τις πολιτικές των θηλυκών προνομίων και της παρέκκλισης – σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε που ο μεγάλος Τσαρούχης στιλίτευε τον φαιδρό σουσουδισμό, και την ημιμάθεια των οικοφοβικών αστών της εποχής του.

-//-

«Δεν είναι μυστικό ότι η αρρενωπότητα βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση σήμερα. Η σωματική αδυναμία και ο καθιστικός τρόπος ζωής είναι ο κανόνας. Μια κουλτούρα κατανάλωσης μάς έχει κυριεύσει και το νοικοκυριό έχει μετατραπεί από τόπο παραγωγικότητας, ουσιαστικά σε σταθμό επαναφόρτισης. Πάρα πολλοί διαδικτυακοί influencers και κινήματα, σε όλες τις γωνιές του μεταρρυθμισμένου κόσμου, φαίνεται να ενθαρρύνουν περισσότερο το δράμα, αντί να παρέχουν σοφία και πρακτικές συμβουλές αυτοκυριαρχίας. Η επίθεση σε χώρους που προορίζονται μόνο για άνδρες, ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας για το έλλειμμα βαθιάς φιλίας μεταξύ των ανδρών, έχει επιδεινώσει το πρόβλημα.

Ενάντια σε αυτές τις πολιτισμικές τάσεις, ο Τσέις Ντέιβις έγραψε ένα εγχειρίδιο για άνδρες, με τίτλο «Μαχητικός Χριστιανισμός : Αποκατάσταση της Δύναμης των Ανδρών σε μια Θηλυκοποιημένη Εποχή». Το βιβλίο διαγράφει μια πορεία που μπορούν να ακολουθήσουν οι άνδρες για να γίνουν αυτό που ο Θεός ήθελε να είναι. Δεν πρόκειται για μια οργισμένη έκκληση για περισσότερο «ανδρισμό» ή μια ελάχιστα συγκαλυμμένη έκκληση για ανδρογυνισμό, αντιθέτως ο Ντέιβις δείχνει με σαφήνεια τι είναι η αρρενωπότητα σε έναν κόσμο που έχει συνηθίσει να συσσωρεύει περιφρόνηση και μίσος για τους άντρες.

Για τον Ντέιβις, η λέξη «μαχητικός» δεν σημαίνει αγένεια ή το είδος των υποτιμητικών προσβολών που θα βρείτε στα σχόλια μιας ανάρτησης στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Είναι ένα όραμα αρρενωπότητας που διαμορφώνει τον κόσμο υπό το πρίσμα της κτιστής τάξης. Η λέξη «μαχητικός» απέχει πολύ από το να επιτρέψουμε στον Θεό αυτού του κόσμου και στους υπηρέτες του, σύμφωνα με τα ισχυρά λόγια του ΥΠΕΞ, Μάρκο Ρούμπιο: «να πάρουν εκδίκηση από τον κόσμο για την ανεπάρκειά τους επιδιώκοντας να καταστρέψουν όσους μπορούν».

Η έλλειψη αρρενωπότητας είναι μια από τις κεντρικές αιτίες που οι πυλώνες του δυτικού πολιτισμού καταρρέουν, τα έθνη χάνουν τη ζωντάνια και τη θέλησή τους για αυτοσυντήρηση και επιβίωση. Ο Ντέιβις υποστηρίζει ότι ο «Γνωστικισμός του Φύλου» είναι η προεπιλεγμένη διδασκαλία της εποχής μας. Θέτει την ταυτότητα πάνω από τη βιολογία, ισοπεδώνοντας έτσι τις φυσικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ακόμα και στην Εκκλησία, η Αγία Γραφή χρησιμοποιείται πολύ συχνά για να υποστηρίξει την ανδρογυνία, λες και ο ερχομός του Χριστού ως άνδρα ήταν ένα ατύχημα, αντί να υποδεικνύει την ίδια την ιεραρχία της δημιουργίας που Αυτός ήρθε να λυτρώσει.

Σε μια σύντομη επισκόπηση, ο Ντέιβις επισημαίνει διδασκαλίες που έχουν διαβρώσει την αρρενωπότητα στη σύγχρονη ιστορία, συμπεριλαμβανομένου του ρομαντισμού, του ευσεβισμού, του νιτσεϊσμού και, φυσικά, του φεμινισμού. Ο σύγχρονος ευαγγελισμός αποτελεί επίσης αιτία για τη σύγχρονη δεινή κατάσταση της αρρενωπότητας. Ο Ντέιβις υποστηρίζει ότι ο ευαγγελισμός μετατοπίστηκε από «ένα κίνημα που ασχολείται κυρίως με την αυθεντία της Αγίας Γραφής» σε «ένα κίνημα που ασχολείται κυρίως με τη διαχείριση των δημοσίων σχέσεων με τον άπιστο κόσμο». Αλλά ο ειλικρινής, σαφής και καθαρός λόγος, κατ’ αρχήν δεν είναι αμαρτία – ειδικά σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από απειλές για τις νεότερες γενιές. Απειλές που τα γλυκανάλατα λόγια και οι ειρωνικοί τόνοι, δεν θα μπορέσουν ποτέ να αντιμετωπίσουν.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του να βλέπουμε την ανδρική ιεροσύνη ως εν τέλει αυθαίρετη και της κατανόησης ότι πηγάζει άμεσα από αυτό που ο Θεός έχει κωδικοποιήσει στο DNA μας. Οι Χριστιανοί άνδρες, γράφει ο Ντέιβις, πρέπει να είναι άτομα «υψηλής αυτοδιάθεσης» που «γνωρίζουν τα καθήκοντά τους, αναλαμβάνουν την ευθύνη» και «είναι πρόθυμοι να γίνουν δυσάρεστοι» όταν οι περιστάσεις το απαιτούν.

Όπως επισημαίνει ακόμη και ο παγανιστής Κικέρων στο βιβλίο του «Περί Καθηκόντων» , η αρρενωπότητα (και η θηλυκότητα), όταν είναι ορθά κατανοητές, σημαίνουν εργασία σε «συμμόρφωση με τη Φύση». Αυτό έχει νόημα μόνο αν η αρρενωπότητα σημαίνει την εκπλήρωση αυτού που κάποιος είναι εκ φύσεως αντί να υιοθετεί έναν «ρόλο» ή να καταρρέει το βιολογικό φύλο και η διαδικασία του γίγνεσθαι που πηγάζει από τη φύση σου. Σήμα κατατεθέν της λειτουργικά ισότιμης λογοτεχνίας που εκδίδεται από «συντηρητικούς» εκδοτικούς οίκους.

Η αμαρτία της θηλυπρέπειας

Στον αντίποδα της αρρενωπότητας βρίσκεται η θηλυπρέπεια, την οποία η Βίβλος διδάσκει ως ένα είδος μαλθακότητας που εστιάζει αδικαιολόγητα στην κομφορμιστική ζωή, της άνεσης και της πολυτέλειας. Σε παλαιότερες μεταφράσεις της  Α΄ προς Κορινθίους 6:9 , αναφέρεται ως μία από τις αμαρτίες που θα αφήσουν κάποιον έξω από τη Βασιλεία του Θεού. Μέρος της θηλυπρέπειας είναι η υπερεστίαση στον εαυτό και η εγωπάθεια, μια τάση που είδε πολύ νωρίς ο Alexis de Tocqueville στα φιλελεύθερα δημοκρατικά καθεστώτα. Όπως μου είπε κάποτε ένας συνάδελφος, που γεννήθηκε σε μια πρώην σοβιετική χώρα-δορυφόρο, αυτό που προκάλεσε την οργή της Σοβιετικής Ένωσης, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν οι άνθρωποι που προσπαθούσαν να σχηματίσουν δίκτυα για σκοπούς διαφορετικούς από τα ζητήματα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι ιθύνοντες του κόμματος θεωρούσαν αυτό ως πιο σοβαρή απειλή ακόμη και από τις δημόσιες καταγγελίες του Στάλιν.

Ένα συνεπές όραμα για την αρρενωπότητα, γράφει ο Ντέιβις, σημαίνει υιοθέτηση «ενός μαχητικού Χριστιανισμού που διεκδικεί με τόλμη την εξουσία και επιλέγει τη δράση έναντι της παθητικής σκέψης». Ένα ευπρόσδεκτο μήνυμα σε μια εποχή που, σε γενικές γραμμές, οι άνδρες διδάσκονται, ρητά ή υπόρρητα, ότι η δειλία και η παθητικότητα είναι ο σωστός τρόπος με τον οποίο οι Χριστιανοί οφείλουν να συμπεριφέρονται στη δημόσια σφαίρα. Δυστυχώς, όπως επισημαίνει ο Ντέιβις, η αδράνεια της εποχής μας οδηγεί τους άνδρες προς έναν «Χριστιανισμό χαμηλής τεστοστερόνης/ low-T Christianity» που είναι «ήπιος, μαλθακός, θεραπευτικός και αποφεύγει τις συγκρούσεις».

Η ενσαρκωμένη μορφή της αρρενωπότητας που εξυμνεί ο Ντέιβις υποδεικνύει μια αλήθεια που πολύ συχνά παραμελείται από πολλούς ευαγγελικούς: η Φύση δεν εκμηδενίζει τη Χάρη. Αντίθετα, η Χάρη τελειοποιεί τη Φύση, φέρνοντάς την σε συμμόρφωση με τους αιώνιους σκοπούς. Και φυσικά, αυτή είναι καλή Χριστολογία, καθώς ο Χριστός κυβερνά από τον ουρανό ενσαρκωμένος.

Τα παραπάνω έρχονται σε σε αντίθεση με την τάση μεταξύ ποιμένων και θεολόγων που δίνουν πολύ λίγη σημασία στο σώμα, καθώς εργάζονται στα θεμέλια μιας υπερεκτιμημένης εσχατολογίας. Ένας προφανής τρόπος για να το δείτε αυτό την πραγματικότητα είναι να αναρωτηθείτε το εξής: Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε ένα κήρυγμα για τη λαιμαργία; Πιθανότατα, η απάντηση είναι: ποτέ!.

Κάτι αξιοπερίεργο αν σκεφτεί κανείς πόσο σοβαρά παίρνει η Βίβλος τη λαιμαργία . Τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, η λαιμαργία αναφέρεται πολλές φορές ως κύριο χαρακτηριστικό των αμαρτωλών.

Καταδικάζεται σε δύο σημεία μόνο στο Βιβλίο των Παροιμιών 23. Το δεύτερο εδάφιο αυτού του κεφαλαίου περιέχει την φαινομενικά σκληρή μεταφορική εντολή: «βάλε μαχαίρι στο λαιμό σου αν είσαι λαιμαργός». Στο Δευτερονόμιο 21, η λαιμαργία αναφέρεται ως αμαρτία που χαρακτηρίζει έναν επαναστατημένο γιο. Και στην Επιστολή προς Φιλιππησίους, ο Άγιος Παύλος γράφει ότι οι εχθροί του σταυρού είναι εκείνοι των οποίων «Θεός είναι η κοιλιά τους».

Τίποτα από αυτά δεν έχει σκοπό να καταδικάσει τις φυσικές διαφορές στους ανθρώπους που δεν μπορούν να αλλάξουν, αλλά να καλέσει τους ανθρώπους να μετανοήσουν για τις σκέψεις και τις πράξεις των οποίων έχουν τον έλεγχο — και να τους παράσχει έναν στόχο μέσω του οποίου θα διοχετεύσουν και θα βελτιώσουν τις φυσικές τους ικανότητες.

Απαιτείται αρρενωπότητα

Από όλα τα βιβλία που έχω διαβάσει για την αρρενωπότητα τα τελευταία χρόνια, το Μαχητικός Χριστιανισμός (Offensive Christianity) είναι το πρώτο που ασχολείται με ευρύτερες υποκουλτούρες, ειδικά στον τομέα της γυμναστικής. Ο Ντέιβις συζητά το «biohacking ή τη λεγόμενη νέα τεχνολογία, τα συμπληρώματα διατροφής και τις τροποποιήσεις του τρόπου ζωής» που μπορούν να βελτιώσουν τη φυσική κατάσταση. Συζητούνται επίσης η κρεατίνη, οι ενέσεις και η παρακολούθηση του ύπνου μέσω Apple Watch. Αναφέρονται επίσης πιο προηγμένες μέθοδοι, όπως η κρυοθεραπεία, οι ενδοφλέβιες ενέσεις και η θεραπεία με ερυθρό φως .

Οι συμβουλές στο βιβλίο απέχουν έτη φωτός από ό,τι θα βρείτε συνήθως σε βιβλία για την αρρενωπότητα από τις καθιερωμένες μεταρρυθμισμένες πηγές, πόσο μάλλον από χριστιανικούς εκδοτικούς οίκους που αν και καλοπροαίρετοι, τείνουν να μην δίνουν πολλές πρακτικές συμβουλές που να ταιριάζουν στην πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί Αμερικανοί – ειδικά οι νεότερες γενιές.

Ο Ντέιβις καταλήγει σημειώνοντας: «Χρειαζόμαστε άνδρες μάχιμους, ικανούς με αυτοπεποίθηση και δυνατότητα αυτοάμυνας, οι οποίοι να είναι υποταγμένοι στον Χριστό». Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να εγκαταλείπουν την εξουσία — θα πρέπει να κάνουν αυτό που κάνουν οι Χριστιανοί άνδρες εδώ και χιλιετίες: να την χρησιμοποιούν για να προστατεύουν τις οικογένειές τους, τις κοινότητές τους και τα έθνη τους και αυτό για τη δόξα του Χριστού.

Σε αντίθεση με τις σύγχρονες διδασκαλίες που μπορούν να μετατρέψουν τον Χριστό σε ειρηνιστή, ο Ντέιβις επισημαίνει ότι η βιβλική κατανόηση της πραότητας δεν είναι «αδυναμία, αλλά η πρόθυμη υποταγή της δύναμης σε μια ανώτερη εξουσία». Πρόκειται για «την παρουσία της κυριαρχίας», όχι για «την απουσία της ισχύος». Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε έναν πάστορα ή κάποιον θεολόγο να κηρύττει αυτό το είδος μηνύματος;

Αν και το προπατορικό αμάρτημα έχει διαφθείρει την κτίση, δεν ακύρωσε την εντολή του Θεού να ασκεί κυριαρχία πάνω στη γη. Ο Αδάμ ονόμασε όλα τα ζωντανά πλάσματα, συμπεριλαμβανομένης της Εύας (δύο φορές), πριν το φίδι στήσει την παγίδα του. Διαβάζοντας μέσα από το πρίσμα της Καινής Διαθήκης, η Γένεση 1 και 2 δείχνει τον Αδάμ ως τύπο του Χριστού. Ήταν προφήτης, ιερέας και βασιλιάς, με όλες τις συναφείς ευθύνες. Και παρόλο που η Πτώση έκανε πιο δύσκολη την εκπλήρωση αυτών των καθηκόντων, δεν τα εξάλειψε.

Σε μια εποχή όπου η αγνότητα κατακλύζεται από σπειροειδείς διακυμάνσεις και η απάτη αφθονεί στα διαδικτυακά φόρουμ όπου συγκεντρώνονται νέοι άνδρες, το βιβλίο του Ντέιβις αποτελεί ένα σαφές κάλεσμα προς τους άνδρες να ανακαλύψουν ξανά τη θέλησή τους και να αναλάβουν συνετή και αποφασιστική δράση για τον σκοπό του Χριστού.

Οι άνδρες θα πρέπει να χτίζουν ένα δίκτυο φίλων στον αναλογικό κόσμο για να αντισταθμίσουν τις επιπτώσεις της ρευστής ψηφιακής νεωτερικότητας. Θα πρέπει να εργαστούν για να βελτιώσουν τις εκκλησίες τους, να ανοικοδομήσουν τους καταρρέοντες θεσμούς και να επιδιώξουν να χτίσουν νέους. Πρέπει να αναπτύξουν και να διοχετεύσουν τη φιλοδοξία τους, καλλιεργώντας παράλληλα την ευγνωμοσύνη, καθώς αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες όταν εργάζονται σε αυτά τα σημαντικά έργα.

Όπως σημειώνει ο Ντέιβις, «χρειαζόμαστε ανθρώπους που έχουν διαμορφωθεί τόσο στη βιβλιοθήκη, όσο και στο πεδίο. Μυαλά καλά ακονισμένα στη θεολογία και χέρια σκληραγωγημένα από την εργασία. Καρδιές αιχμαλωτισμένες από την ομορφιά του Χριστού και με θέληση ατσαλωμένη για τη μάχη που έχουμε μπροστά μας».

Ο Μαχητικός Χριστιανισμός είναι το εγχειρίδιο που μπορεί να βοηθήσει τους άνδρες να επαναβεβαιωθούν σε έναν κόσμο που χρειάζεται απεγνωσμένα τις αρετές που μόνο αυτοί μπορούν να προσφέρουν.»

[πηγή: American Reformer – A Review of Chase Davis’s Offensive Christianity]